یاد ایام گذشته ایراج

ياد  آن  ايام   شيرين  چون  عسل    
هر چه مي گفتيم مي كرديم عمل
ياد    آن   ايام   پر   مهر    و    وفا
ياد  آن  دل هاي پر   صدق  و  صفا
ياد  آن  دوران  دور  از   درد   و  غم
مي نشستيم پاسي از شب دور  هم
چند  دوري تخمه بود  و   شب چره
نور   گردسوز   و   صداي  شب پره
دستها خالي و دل عاري ز هرنوع كينه بود
رافت و عشق و صداقت خصلت ديرينه بود
 
حال مي داني كجا رفتند آن مردان پاك؟
كوچ  كردند ، آرميدند  زير صد  خروار خاك  
پرسم اينك وارثان اين عزيزان كيستند
حافظان  حفظ  ميراث  نياكان كيستند
كو كجايند ؟ كوچ كردند هر كدامين از ديار
بهر  تحصيل ‍‍‍،  بهر  شغل  و  بهر  كار
هر يكي شان سوي شهري شد روان
تا    فراهم   آورد    يك     لقمه    نان
حال اينك در تجمل غرق گشتيم اين زمان
رفته است و مي رود از ياد ،  فرع و اصلمان
گر  كنيم يادي    ز بوم و زاد گاه خويشتن
سالي يك بار يا ز بهر مرگ قوم خويشتن !
گر  گذاريم   دست  خود   بر روي  دست
مي برند  اغيار  به  يغما  هر  چه  هست !
آن   قليل  ياران   كه  آنجا  مانده اند
حافظانند ،  ني  ز  ما  جا   مانده اند
او ز هر كوچ عزيزش داغدار است و غمين
چاره اي انديشه كن از ما بعيد است اين چنين
گر كه همراهي كنيم كار آفرينان اين زمان
فرصت  شغلي  فراهم  آورندش  بهرمان
« بر شما بادا ،   اي آزاد انديشان درود
تا حدودي گرد بيكاري ز ايراجش زدود »
  ‍‍                                                           
                                                             

  صادق موبد

 


 

مطالب مرتبط